خوانندگان محترم! شما از این عبارت مربوط به یکی از خطبای نماز جمعه تهران در ایام پس از پایان جنگ تحمیلی، چه برداشتی دارید؟    "دوران سختي به پايان رسيده و همه مي‌توانند مسكني خوب و مركبي راحت داشته باشند "

       قطعا هر كسي برداشت خاص خود را دارد و همه اين برداشتها در جاي خود محترم است، اما مسلما شرط انصاف ايجاب مي كند كه اين برداشت هاي مختلف نبايد به حدي متنوع شوند تا به انقلاب در معني حقيقي جمله و عبارت بيانجامد، بخصوص آنكه عباراتي چون جمله فوق چندان متشابه و مبهم نيستند كه شايسته چنين سرنوشتي باشند. پرداختن به اين موضوع از سوي راقم ، به تبع مطالعه نقطه نظرات آقاي عباس سليمي نمين بود كه تمام استناد حرفهايش به عبارت فوق بود كه بيشتر تحليلهاي شخصي خود را عنوان مي كرد اما براي باورپذير نمودن حرفهايش، غير منصفانه به اين جمله استنادي غير منطقي مي نمود، كساني را كه علاقمندند برداشتهاي عالمانه!!! آقاي سليمي نمين را بخوانند به ادامه مطلب دعوت مي كنم:

   اشاره: امروز مدرس محبوب و رضاخان منفور است و  اين دو نام رودرروي هم ، همچنان در صف طويل و تاريخي اصحاب خير و شر تقابلي جاويد دارند، اما شگفتي تاريخ آنجايي است كه شايد مدرس و رضاخان در اذهان عمومي عصر خويش، اين حد از محبوبيت و يا نفرت را احساس نمي كردند، عصر سردار سپه عصري بود كه رجال قاجار مظهريت تام اشرافيت و وطن فروشي در اذهان مردم مظلوم زمانه بودند و ناگاه سردار سپه و ايادي او با شعارهاي عامع پسندي چون مبارزه با اشرافيت از يك سو و تظاهر به شعائر ديني از سوي ديگر، به عنوان يك ناجي ملي ظهور يافتند و اينجا مدرس كه در ميان سياستمداران عصر ما علاوه بر ساير شاخصه هاي مثبت و مشترك، از يك شاخصه منحصر به فردي چون تيز هوشي نيز برخوردار بود، گرچه از وضعيت سلسله قاجار مثل هر سياستمدار دردمند و مكتبي ناخرسند بود اما از تالي شوم اين مقدمه كه نبود جز يك مشت آهنيني كه دستكشي مخملين به تن كرده است نيز بيشتر مي هراسيد، و به گواهي تاريخ مدرس حرف خود را زد و مخالفت خود را با ميرپنج زمانش علني كرد و گرچه از سوي ابلهان زمانه خود به حمايت و يگانگي با قاجاريه فاسد متهم شد اما بعدها در اذهان نسلهاي واپسينش به نيكي ياد شد و به اسطوره ها پيوست و البته اين سنت تاريخ است. رسالت امرز ما اين است كه رضاخان و مدرس عصر خويش را بشناسيم تا مبادا مدرس امروز "شهيد مدرس" فردا شود.

-امر به معروف و نهی از منكر برای اينست كه " معروف " رواج گيرد و منكر " محو شود . پس در جائی بايد امر به معروف كرد و نهی از منكر نمود كه احتمال ترتب اين اثر در بين باشد .

- اين شرط كه اعمال بصيرت در امر به معروف و نهی از منكر واجب است‏ مورد اتفاق جميع فرق اسلامی است به استثناء خوارج. آنها روی همان جمود و خشكی و تعصب خاصی كه داشتند می‏گفتند امر به معروف و نهی از منكر تعبد محض است . شرط احتمال اثر و عدم ترتب مفسده ندارد . نبايد نشست در اطرافش حساب كرد . طبق همين  عقيده با علم به اينكه كشته می‏شوند و خونشان هدر می‏رود و با علم به‏ اينكه هيچ اثر مفيدی بر قيامشان مترتب نيست قيام می‏كردند و يا ترور می‏كردند .